මීගමුව බන්ධනාගාරය තුළ මෑතකදී වාර්තා වූ මාරාන්තික ගැටුම් පෙන්නුම් කරන්නේ එම ආයතනය තුළ දිගු කලක සිට පැවති අර්බුදයක උච්චතම අවස්ථාවයි. මෙම සිදුවීම් හුදෙක් හදිසි කලහකාරී ක්රියාවන් ලෙස බැහැර කළ නොහැකි අතර, ඒවා බන්ධනාගාර පද්ධතිය තුළ මුල් බැසගෙන ඇති ගැඹුරු ගැටලුවල ප්රතිඵලයකි.
මෙම ගැටුම්වලට ප්රධාන හේතුව ලෙස මත්ද්රව්ය ජාවාරම සහ පාතාල ක්රියාකාරකම් හඳුනාගෙන ඇත. බන්ධනාගාරය තුළට මත්ද්රව්ය ඇතුළු වීම වැළැක්වීම සඳහා දැඩි පියවර ගත්තද, ඇතැම් නිලධාරීන්ගේ සහයෝගය ඇතිව මෙම ජාවාරම් අඛණ්ඩව සිදුවන බවට චෝදනා එල්ල වේ. මත්ද්රව්ය ජාලයට එරෙහිව කටයුතු කළ පාර්ශ්වයන් ඉලක්ක කර ගනිමින් මෙම ප්රචණ්ඩත්වය ක්රියාත්මක වී තිබේ.
බන්ධනාගාරයේ පවතින අධික තදබදය තවත් බරපතළ ගැටලුවකි. 650ක ධාරිතාවකින් යුත් මෙම බන්ධනාගාරයේ 2,200කට අධික පිරිසක් රඳවා සිටීම ඕනෑම මොහොතක නොසන්සුන්කාරී වාතාවරණයක් ඇති වීමට හේතු වේ. මීට අමතරව, අත්දැකීම් අඩු නිලධාරීන් හදිසි අවස්ථාවලදී යෙදවීම ගැටුම් පාලනය කිරීමේදී අභියෝගයක් වී ඇත.
මෙම ගැටුම්වලදී සිදුවූ ජීවිත හානි සම්බන්ධයෙන් මේ වන විටත් විවිධ මතවාද ගොඩනැගී ඇත. විශේෂයෙන්ම, වෙඩි තැබීම් වැනි ක්රියාමාර්ග සාධාරණීකරණය කළ නොහැකි බවත්, ඒ සඳහා විකල්ප ආරක්ෂක උපාය මාර්ග භාවිත කළ යුතුව තිබූ බවත් විචාරකයෝ පෙන්වා දෙති. නිලධාරීන් සහ රැඳවියන් යන දෙපාර්ශ්වයේම ආරක්ෂාව සහ අයිතිවාසිකම් පිළිබඳ රජය වගකීමෙන් කටයුතු කළ යුතුය.
බන්ධනාගාර පද්ධතියේ පවතින මෙම අළු යට ගිනි නිවා දැමීමට නම්, මත්ද්රව්ය ජාලය මුලිනුපුටා දැමීම පමණක් ප්රමාණවත් නොවේ. බන්ධනාගාර පහසුකම් පුළුල් කිරීම, සනීපාරක්ෂක තත්ත්වයන් දියුණු කිරීම සහ නිලධාරීන්ගේ විනය හා කාර්යක්ෂමතාව ඉහළ නැංවීම වැනි දීර්ඝකාලීන විසඳුම් කරා රජය යොමු විය යුතු බව සමාජ විචාරකයින්ගේ අදහසයි.
