වර්තමාන සමාජය තුළ ආයතනික සමාජ වගකීම (CSR) පිළිබඳ වැඩි කතාබහක් ඇති වුවද, රටක සැබෑ දියුණුව රඳා පවතින්නේ පුරවැසියන්ගේ පුද්ගලික හැසිරීම් මත බව පැහැදිලි කරුණකි. විදේශීය රටවල පවතින පිළිවෙළ සහ නීතිගරුක බව දෙස බලන විට, ශ්රී ලංකාවටද එම විභවය තිබියදීත් ප්රතිඵල වෙනස් වීමට හේතුව අපගේ පුද්ගලික වගකීම් විරහිතභාවයයි.
ආයතනික සමාජ වගකීම යනු ව්යාපාරික ආකෘතියක වහලය වැනිය. එහෙත් එම වහලය ශක්තිමත්ව පැවතීමට නම් ‘පුද්ගල සමාජ වගකීම’ (Individual Social Responsibility – ISR) නමැති පදනම අත්යවශ්ය වේ. සේවකයින් සහ පුරවැසියන් තම එදිනෙදා ජීවිතයේදී සදාචාරාත්මකව කටයුතු නොකරන්නේ නම්, සමාගම්වල CSR ව්යාපෘතිවලින් පමණක් රටක තිරසාර සංවර්ධනයක් අපේක්ෂා කළ නොහැකිය.
අපගේ මාර්ග විනය, කුණු කසළ බැහැර කිරීමේ අක්රමවත් ක්රම සහ පරිසර විනාශය වැනි කරුණු දෙස බලන විට, පුද්ගල මට්ටමින් සිදුවන වගකීම් විරහිත ක්රියාවන් රටේ ආර්ථිකයට සහ සමාජයට කෙතරම් බරක්ද යන්න පැහැදිලිය. නීතිය ක්රියාත්මක කරන නිලධාරීන්ගේ සිට සාමාන්ය පුරවැසියා දක්වා සෑම අයෙකුම තමාගේ වගකීම නිසි ලෙස ඉටු කරන්නේ නම්, විශාල ව්යාපෘතිවලින් තොරවම රටේ විශාල වෙනසක් සිදු කළ හැකිය.
සංවර්ධනය යනු හුදෙක් දේශපාලන තීන්දු තීරණ නොව, පුද්ගල මානසිකත්වයේ වෙනසකි. ජපානයේ ‘කයිසන්’ (Kaizen) සංකල්පය මෙන්, කුඩා යහපත් පුරුදු පියවරෙන් පියවර දියුණු කර ගැනීම තුළින් ශ්රී ලංකාව වේගවත් සංවර්ධනයක් කරා ගෙන යා හැකි බව විශේෂඥ මතයයි. රට වෙනස් වීමට නම්, පළමුව අප එක් එක් පුද්ගලයා වෙනස් විය යුතුය.
අනුර කුමාර දිසානායක 
හරිනි අමරසූරිය 
සජිත් ප්රේමදාස 
සිවඥානම් ශ්රීතරන් 
රවුෆ් හකීම් 
රනිල් වික්රමසිංහ 
ආගම / බුද්ධාගම 
ආදර්ශ පාඨය 
ආධ්යාත්මිකත්වය 
ඉතිහාසය 
ඉන්දියාව 
අනුරාධපුර