දකුණු කොරියාවේ ආර්ථික ඉතිහාසය යනු යුද්ධයකින් අළු වී ගිය රටක් කෙටි දශක කිහිපයක් තුළ ලෝකයේ ප්රමුඛතම ආර්ථික බලවතෙකු බවට පත් වූ ආකාරය පෙන්වන කදිම නිදසුනකි. 1950 දශකයේදී ජාත්යන්තර ආධාර මත යැපුණු දුප්පත් රටක් වූ කොරියාව, අද වන විට අර්ධ සන්නායක, මෝටර් රථ සහ නැව් තැනීමේ කර්මාන්තවල ගෝලීය නායකයෙකු බවට පත්ව සිටී.
මෙම පරිවර්තනයේ රහස පවතින්නේ ස්වාභාවික සම්පත් මත නොව, උපාය මාර්ගික ප්රතිපත්ති සහ ආයතනික ව්යුහයන් මතය. 1960 දශකයේදී අඩු වටිනාකමක් ඇති නිෂ්පාදන අපනයනයෙන් ආරම්භ කළ කොරියාව, ක්රමයෙන් තාක්ෂණික සහ දැනුම පදනම් කරගත් ආර්ථිකයක් කරා ගමන් කළේය. රජය විසින් ක්රියාත්මක කළ අපනයන කේන්ද්රිත කාර්මික ප්රතිපත්ති මෙම සාර්ථකත්වයේ කොඳු නාරටිය විය.
කොරියානු ආර්ථික ආකෘතියේ විශේෂත්වය වන්නේ රාජ්ය සහ පෞද්ගලික අංශය අතර පැවති දැඩි සම්බන්ධීකරණයයි. ජනාධිපති මට්ටමින් පැවැත්වූ මාසික අපනයන සමාලෝචන රැස්වීම් සහ දත්ත මත පදනම් වූ දෛනික අධීක්ෂණ පද්ධති මගින් රාජ්ය යන්ත්රණය අතිශය කාර්යක්ෂම විය. වගකීම සහ කාර්ය සාධනය මත පදනම් වූ මෙම වැඩපිළිවෙළ රටේ සංවර්ධනය වේගවත් කළේය.
ශ්රී ලංකාව වැනි සංවර්ධනය වෙමින් පවතින රටකටද මෙම අත්දැකීම ඉතා වැදගත් වේ. අමුද්රව්ය අපනයනයෙන් ඔබ්බට ගොස්, වටිනාකම එකතු කරන නිෂ්පාදන ක්රමවේද වෙත යොමු වීම, මානව ප්රාග්ධනය සංවර්ධනය කිරීම සහ යටිතල පහසුකම් නවීකරණය කිරීම අත්යවශ්ය වේ.
අවසාන වශයෙන්, ආර්ථික සාර්ථකත්වය යනු හුදෙක් වාසනාව මත රඳා පවතින දෙයක් නොව, නිවැරදි සැලසුම් සහ ඒවා නොපිරිහෙළා ක්රියාත්මක කිරීමේ අධිෂ්ඨානය මත ගොඩනැගෙන දෙයක් බව කොරියානු ආදර්ශය ලෝකයටම පසක් කර දෙයි.
අනුර කුමාර දිසානායක 
හරිනි අමරසූරිය 
සජිත් ප්රේමදාස 
සිවඥානම් ශ්රීතරන් 
රවුෆ් හකීම් 
රනිල් වික්රමසිංහ 
ආගම / බුද්ධාගම 
ආදර්ශ පාඨය 
ආධ්යාත්මිකත්වය 
ඉතිහාසය 
ඉන්දියාව 
අනුරාධපුර