පසුගිය දශකය තුළ ආසියානු කලාපය පුරාම තරුණ පරපුරේ නැගී සිටීම් දැකගත හැකි විය. අරාබි වසන්තයේ සිට කොළඹ ගෝල්ෆෙස් පිටිය දක්වා පැතිරුණු මෙම අරගලවල ප්රධාන තේමාව වූයේ ‘ක්රමවේදයේ වෙනසක්’ (System Change) යන්නයි. කෙසේ වෙතත්, උද්ඝෝෂණ අවසන් වී පාලකයන් ඉවත් වූ පසුත්, බොහෝ රටවල පවතින දේශපාලන සහ ආර්ථික ක්රමය ඒ ආකාරයෙන්ම පවතින බව පෙනේ.
බොහෝ අරගලකරුවන් ආණ්ඩුව සහ රාජ්යය අතර ඇති වෙනස නිවැරදිව හඳුනා නොගැනීම මෙම අසාර්ථකත්වයට මූලික හේතුවයි. ආණ්ඩුව යනු තාවකාලික පරිපාලනයක් පමණක් වන අතර, රාජ්යය යනු නීතිමය රාමුව, රාජ්ය සේවය, මහ බැංකු පද්ධතිය සහ ජාත්යන්තර මූල්ය බැඳීම්වලින් සමන්විත සංකීර්ණ යාන්ත්රණයකි. මෙම යාන්ත්රණය ප්රතිසංස්කරණය කිරීමේ තාක්ෂණික වැඩපිළිවෙළක් නොමැතිව බලයට පත්වන ඕනෑම කණ්ඩායමක් අවසානයේ පැරණි ක්රමයේම නඩත්තුකරුවන් බවට පත්වේ.
නූතන පාරිභෝගික සංස්කෘතිය තුළ අප තුළ ඇති වී තිබෙන ක්ෂණික විසඳුම් සෙවීමේ මනෝභාවය දේශපාලනයට ද බලපා ඇත. වීදි අරගල මගින් පාලනයක් පෙරළා දැමිය හැකි වුවද, නිෂ්පාදන ආර්ථිකයක් ගොඩනැගීමට හෝ රාජ්ය සේවය ප්රතිසංස්කරණය කිරීමට එය ප්රමාණවත් නොවේ. අරගල මගින් ‘ඉවත් කිරීමේ දේශපාලනය’ සාර්ථක කර ගත්තද, ‘එක් කිරීමේ දේශපාලනය’ හෙවත් ඉදිරි සැලසුම් සකස් කිරීමේදී බොහෝ ව්යාපාර අසාර්ථක වේ.
සැබෑ ව්යුහාත්මක වෙනසක් සඳහා අරගලවලින් ඔබ්බට ගිය රාජ්ය තාන්ත්රික දැනුම, ආර්ථික යාන්ත්රණය පිළිබඳ අවබෝධය සහ ස්ථාවර ආයතනික පදනමක් ගොඩනැගීම අත්යවශ්ය වේ. විරෝධතා භූමියෙන් ඉවත් වූ පසු විසිර යනවා වෙනුවට, ප්රතිපත්ති අධ්යයන කේන්ද්ර සහ සංවිධානාත්මක දේශපාලන මෙවලම් හරහා රාජ්ය පාලනයට සූදානම් වීම අනාගත පරපුර සතු වගකීමකි.
අරගලයකට දොරටුව විවර කළ හැකි නමුත්, ඒ තුළින් ඇතුළට ගොස් රටක් මෙහෙයවිය හැක්කේ විනයගරුක රාජ්ය තාන්ත්රිකභාවයකට පමණි. තරුණ පරපුර තම උද්යෝගය රාජ්ය ආයතන ගොඩනැගීමේ දුෂ්කර කාර්යය සමඟ බද්ධ කරන තුරු, බලයේ සිටින මුහුණු පමණක් වෙනස් වන පැරණි චක්රය තුළම සිරවී සිටීමට සිදුවනු ඇත.
