හොරණ, ගල්පාත ප්රදේශයේ ලියාපදිංචියකින් තොරව පවත්වාගෙන ගිය සත්කාරක මධ්යස්ථානයක හටගත් ගින්නකින් අහිංසක ජීවිත 13ක් අකාලයේ අහිමි වීම සමස්ත සමාජයේම හෘද සාක්ෂිය කම්පා කරවන්නක් විය. මෙම ඛේදවාචකය හුදෙක් අනතුරක් පමණක් නොව, විශේෂ අවශ්යතා සහිත පුද්ගලයන්ගේ සුරක්ෂිතභාවය පිළිබඳ පවතින බරපතල හිඩැසක් ලොවට පෙන්වා දුන්නේය.
ශ්රී ජයවර්ධනපුර විශ්වවිද්යාලයේ ජ්යෙෂ්ඨ මහාචාර්ය ඥානදාස පෙරේරා මහතා පෙන්වා දෙන්නේ, ඕනෑම ශිෂ්ට සම්පන්න සමාජයක ප්රගතිය මනිනු ලබන්නේ එහි සිටින වඩාත්ම අසරණ පුරවැසියාට සලකන ආකාරය අනුව බවයි. විශේෂ අවශ්යතා සහිත දරුවන්ට තමන්ගේ අයිතිවාසිකම් හෝ ආරක්ෂාව පිළිබඳ ස්වයං අවබෝධයක් නොමැති බැවින්, ඔවුන් වෙනුවෙන් විධිමත් ආරක්ෂණ ජාලයක් අත්යවශ්ය වේ.
ඔටිසම්, ඩවුන් සින්ඩ්රෝම් සහ මස්තිෂ්ක ආඝාතය වැනි තත්ත්වයන්ගෙන් පෙළෙන දරුවන් සඳහා ආහාරපානවලට පමණක් සීමා නොවූ, විද්යාත්මක ප්රවේශයකින් යුත් මනෝවිද්යාත්මක සහ භෞතචිකිත්සක සේවාවන් අවශ්ය වේ. බොහෝ පෞද්ගලික මධ්යස්ථානවල මෙවැනි පුහුණුව ලත් කාර්ය මණ්ඩලයක් නොමැති වීම සහ හදිසි අවස්ථාවකදී පිටවීමේ පහසුකම් නොමැති වීම බරපතල ගැටලුවකි.
දෙමාපියන්ගේ මරණයෙන් පසු තම දරුවාට සිදුවන්නේ කුමක්ද යන බියකරු සන්තාපය අද බොහෝ පවුල්වලට පීඩාවක් වී ඇත. එබැවින්, රාජ්ය යාන්ත්රණය යටතේ මෙවැනි මධ්යස්ථාන නිරන්තර අධීක්ෂණයකට ලක් කිරීම සහ ප්රමිතියෙන් යුතු රජයේ පුනරුත්ථාපන මධ්යස්ථාන ජාලයක් පුළුල් කිරීම වහාම කළ යුතුව ඇත.
ආබාධ සහිත දරුවන් යනු සමාජයට බරක් නොව, අපගේම සමාජයේ කොටසකි. ඔවුන්ගේ ජීවත්වීමේ අයිතිය සහ ගෞරවනීය පැවැත්ම තහවුරු කිරීම හුදෙක් අනුකම්පාව මත පදනම් වූ පුණ්යකර්මයක් නොව, රටක් ලෙස අප ඉටු කළ යුතු සාමූහික වගකීමකි.
